winterbloom

[atoja]

nawiązując do przeżyć Sylvii Plath nie mogłeś stworzyć innego klimatu
i udało się

[iTuiTam]

...
dzieci najchętniej przychodzą w trzecim kwartale - drzewa głośniej
cichną, na ulicach wiemy - już niebawem. dlatego dni są coraz
krótsze, z nimi skracają się miejscowości i kurczą mieszkania.
...

Zachęcona poleceniem zajrzałam...
Prawdziwy, wyważony wiersz o bardzo trudnej tematyce. I nie musi to być tylko nawiązanie do SP.

serdecznie
iTuiTam

[pietrek]

piękny tekst
poza wszystkimi tropami, jakie autor podrzuca czytelnikowi, znalazłem jeszcze jeden:
Winterbloom to w powieści W. Gibsona wszechpotężna sztuczna inteligencja,
konstrukt zbiorowej pamięci wymierającego, elitarnego rodu
przypomniał mi się fragment tej książki, w którym maszyna "zarażona" duszą, tworzy niezwykłe
artefakty: pudełka wypełnione kompozycjami z fragmencików pamiątek rodzinnych, strzępków
przedmiotów, które kiedyś miały znaczenie dla otaczających się nimi ludzi, by na koniec stać się
jedynym świadectwem ich człowieczeństwa - którego kustoszem zostaje coś, co leży na przeciwnym
zupełnie biegunie
taka mało powiązana dygresja, ale wywołana Twoim wierszem, ks-hp, więc może jednak na miejscu
z pewnością będę tu wracał - bo jak widać jest w Twoich słowach duża siła "aktywizująca",
a to chyba najbardziej cenię - nie "co autor miał na myśli", tylko do czego sprowokował umysł czytelnika, jeśli
oczywiście nie jest skrajnie sprzeczne z jego intencjami

chapeau bas!

[nicki2222]

Przeczytałam, druga zwrotka najbardziej.

[stary krab]

Wiersz jest niesamowity. Przesadnie dosadny, rzekłbym. Musi ruszyć.

[ble]

Czytałam już wcześniej wiele razy. Tak dobre, że nie potrafiłam znaleźć słowa na komentarz.

[Nilmo]

A ja tak pozytywnie ale bez euforii.
Naczynia pękają, roztopy nastają, z nimi skracają, aż szkoda ze mieszkania się nie kurczają tylko kurczą. Trochę jak z kina akcji, jak na tak krótki tekst.
Dalej -skracają się,zrównały się...To mi bardzo przeszkadza się zachłystywać wierszem, który po korektach mógłby spokojnie zasłużyć na te powyższe pochwały, troszeczkę moim zdaniem na wyrost.
Dziękuję.

[teri]

Czytam i tekst, i wsyzstkie wpisy pod nim...

[ble]

A ja tak pozytywnie ale bez euforii.
Naczynia pękają, roztopy nastają, z nimi skracają, aż szkoda ze mieszkania się nie kurczają tylko kurczą. Trochę jak z kina akcji, jak na tak krótki tekst.
Dalej -skracają się,zrównały się...To mi bardzo przeszkadza się zachłystywać wierszem, który po korektach mógłby spokojnie zasłużyć na te powyższe pochwały, troszeczkę moim zdaniem na wyrost.

Teraz kiedy tak pokazujesz palcem, to widać miejsca, gdzie można by coś zmienić. Jednak uroda tego wiersza polega na tym, że wciąga i nie myśli się o koncówkach. W każdym razie - ja nie myślę.

[anastazja]

Aż brak mi słów, wzruszyłam się. Puenta rozwala. Dzięki.


kiedy będziesz duży, opowiem ci prawdę o świętym mikołaju - jak przychodzi raz do roku.

Pozdrawiam