***(Czas na haiku...)

[ble]

Babia Góra kolebką? Toś pewnie z Babami za pan brat
Względem wiersza - masz rację. Ale jest w piszącym jakaś ciekawość, czy trafił jak umyślił.

[Alek Osiński]

Toś pewnie z Babami za pan brat

Zwłaszcza z takimi górzystymi

Lubisz Olu takie kolaboracje góralsko-jamajskie,
bo mi się to wcale podoba...

http://www.youtube.com/watch?v=up-phTz6V8c

[ble]

Świetnie się dopasowali polscy górale (Andziu, Andziu) z Hawajami (Oh, Johny? Jamie?). Ta jamajska tęczowa muzyka zawsze dobrze na mnie działa - rozwesela i rozluźnia.

[Nilmo]

Muszę przyznać, że trudno mi jest komentować Twoje utwory. Bo co tutaj komentować, jeśli wiersz staje się cyklem wielu panoram? Podziwiam tylko łatwość i lekkość myśli, kombinacje pięknie przeplatających się kadrów...to przestaje być wierszem. Film, to chyba właściwsze określenie, ale film, który podejmuje dialog z odbiorcą, każe mu sięgać po własne wspomnienia i prowadzi do własnych skojarzeń. To, że nie zawsze komentuję Twoje wiersze, wynika z tego, że zwyczajnie nie mam pojęcia co napisać. Z pewnością większość Twoich wierszy, to perełki na tym forum.
Chcę żebyś miała świadomość, iż pomimo, że zamierzam radykalnie ograniczyć swoją aktywność na forum, nadal będę śledził co płodzisz.
Dziękuję i pozdrawiam.

[miniawka]

Witaj,
ja widzę to tak. To nie obrazy, choć one budują. To pełne człowieczeństwo Twoich wierszy. Gigantyczna naturalność losu człowieka. Losu - podróży, więc może dlatego Nilmo pisze o ruchomych kadrach przesuwającego się filmu. Gigantyczna prostota budowania "scjentyzmu" z podaniem źródeł. Gigantyczna warstwa metajęzyka budowana z czytelną prostotą. I tak to jest: gigantyczna prostota otwiera tysiące wariantów odczytania i jednocześnie prowadzi jak po sznurku głównym tropem. To nie jest krzyżówka do odczytywania kolejnych haseł. To jest gigantyczne zintelektualizowanie i jednoczesne odesłanie do najprostszych przejawów codziennego i nie-codziennego życia (życia uwikłanego w śmierć). Twoje wiersze nie grają z językiem, grają z życiem w jego wszelkich przejawach. I to wszystko jest połączone w JEDNOŚĆ.
I dlatego jest znakomitą poezją. A o niej nie pisze się łatwo.
Inaczej nie umiem.
Adam

[ble]

Nilmo, Adam,

dziękuję za pozytywne spojrzenie na moje tforki. Ja myślę, że są takie sobie. Takie tam garście emocji. Jeśli się dobrze czytają, to fajnie.

Pozdrawiam Panów serdecznie

[Mirek]

Tik, tak; jeden z moich znajomych ma psa,
który dostaje konwulsji na widok spakowanych walizek.

mój dosłownie też

a tak po za dzięki za fajne czytanie

[ble]

Mirku, może w zwierzętach odbywają staż nasze dusze?
Dzięki za wpadkę, pozdrawiam

[Gloinnen]

W stopklatkach płynny krok zamienia się
w zrujnowaną nieruchomość.

To jest dla mnie trochę za bardzo abstrakcyjne i udziwnione. Ty akurat potrafisz pięknie posługiwać się konkretami, łączyć je z pojęciami z pogranicza realności i nierealności, a ten opis jakby odrywa się od ziemi i nie pozwala się do końca odczuć. Ja tak się nie bawię!

Pozdrawiam,


Glo.

[ble]

Dlaczego abstrakcyjnie? Stopklatki to decydujące momenty jak śmierć, jak starość. Czy wtedy ruch życia nie staje się nieruchomością (zewnętrznie w całości lub w dużej mierze)? A Madame Hortensja czyż taką nieruchomością w ruinach nie była? Nigdy jej nie zapomnę.

Dzięki za komentarz; fajnie, że wróciłaś do dawno zamieszczonego wiersza