Skrzyżowanie I

[Alek Osiński]

Chodzi po prostu o środkowy palec w dłoni; trzeci i z prawej, i z lewej strony,

mezo - to fakt, ale próbowałem głębiej szukać

[ble]

Jestem wdzięczna za to szersze myślenie.
Wiersz ma wiele powiazań wielowarstwowych (tak mi się wydaje) i ten krzyżówkowy układ dobrze je uwypukla.

[miniawka]

Witaj,
przeczytałem i tak sobie pomyślałem, że piszesz zbyt dobre wiersze, by bawić się zadanymi schematami. Ile musiałaś się naopowiadać "własnymi słowami" pod wierszem.
Siła i znakomitość Twoich wierszy leży w połączeniu kilku elementów: delikatności opisu, codzienności zdarzeń, które otrzymują jakoś wymiar transcendentalny, spokoju nad biegiem wydarzeń. I jeszcze wielu innych elementów, które tworzą Twoją poezję.
Adam

[ble]

Witaj

Niezupełnie rozumiem. Czy "zadany schemat" to forma wiersza?
Naopowiadałam się z przyjemnością, choć pewnie 100-procentowy poeta powinien pozostać nieodgadniony. Ale ja - prosta szwaczka. Masz rację, Adamie, szyję ze skrawków, buduję wiersze na skórkach od chleba.
Napisz, proszę, jaśniej, co rozumiesz przez "zadany schemat"?

[miniawka]

Witaj,
już się staram. Schemat to zabawy z grafiką tekstu (wiersza). To chyba zaczęło się od "Kaligramów", choć Ty robisz to zupełnie inaczej. Nie znoszę opozycji: treść-forma i dlatego używam terminu "schemat". W tym wierszu (i jak rozumiem w całym cyklu) szkielet wiersza ma nałożone na siebie ciało. I one nie żyją dobrym życiem. Chcą się znieść, a nie wspierać.
Nieodgadniona jesteś w wierszach, które "budujesz na skórkach od chleba". Bo w nich jest cała egzystencja, a tu jedynie zabawa z egzystencją.
Adam

[ble]

A, to ciekawe, co napisałeś. Więc jednak przeciw takiej 'krzyżowce'. Wiesz, musiałam spróbować... Skrzyżowań będzie może dziesięć, albo trochę więcej, w zbiorze, na który złoży się jakieś 50 - 60 wierszy. I w 'Skrzyżowaniach' być może skuszę się na kilka tak zapisywanych. Zobaczę w trakcie pisania, teraz to tylko pomysły. Na przykład te wpisy krzyżówkowe mogłyby zanikać w kolejnych, pojawiać sie w formie szczątkowej i niespodziewanie występować znów w całości.

Nie żyją dobrym życiem, mówisz.

Adam, wezmę to pod uwagę, zobaczę w całości.
Bardzo dziękuję za komentarz

[Gloinnen]

Doskonała zabawa formą. Najbardziej podoba mi się to, że tym razem nie jest to jedynie czysta zabawa układem graficznym wiersza, ale jego werbalna faktura odzwierciedla treść, idealnie wpasowując się w to, co chcesz powiedzieć. To już trudna sztuka.
Wiersz jest jak człowiek, który nosi w sobie nieistniejący dom. Wybór numeru kojarzy mi się z wyborem numeru pokoju. Ile mamy takich pokoi w życiu, ile etapów, ile miejsc, które stają się tymczasowo nasze, potem nagle i one nam obce, i my obcy w nich...?

Pozdrawiam,


Glo.

[ble]

Dzięki za słowo. Myślę o tych wierszach i trochę piszę.

Ile mamy takich pokoi w życiu, ile etapów, ile miejsc, które stają się tymczasowo nasze, potem nagle i one nam obce, i my obcy w nich...?

A jednak wierzę w DOM.

Pozdrawiam, Glo

[Gloinnen]

A jednak wierzę w DOM.

Dla mnie DOM jest tam, gdzie ja jestem.
Przyzwyczajanie się, moszczenie w przestrzeniach, zawłaszczanie ich, nie prowadzi do niczego dobrego.

[Nilmo]

ble..idę po krzyżówkę do kiosku...nie będę tego czytał. Znaczy przeczytałem, ale zapis mnie zniechęcił, a jak mam uprzedzenia to trudno o obiektywizm. Zatem wybacz i do nast. raza.