chodnik

[Gruszka]

Podoba mi się. Niczym poetycki dialog z "Trotuarem", który tu ostatnio czytałam. Oba podobają się

[mirek13]

Nie ukrywam Gruszko, że tamten mnie zainspirował. Swój napisałam bez tych błędów, które tam dostrzegam. Przesadnej wyliczanki i braku poetyckości.

[Gruszka]

Mirku, po prostu zastosowałeś inną poetykę. To kwestia tego jaka poetykę się wyznaje. Do mnie oba wiersze trafiły

[Gruszka]

Ale to ja - lubię różne formy i różne konwencje. Gdyby nie to, pisalibyśmy identycznie i tracilibyśmy to co nas wyróżnia - indywidualność.

[Nula.Mychaan]

Tych chodników z historią jest coraz mniej, ja też doskonale je pamiętam.
Nostalgicznie się zrobiło, chociaż puenta bardzo przygnębiająca.

[mirek13]

Zestandaryzują nas Nula
Mam taki zdjęcie, kiedy kucam na takim chodniku jako brzdąc. A dziś idę pięknym trotuarem bez historii i wspomnień.
Dzięks

[Nula.Mychaan]

Ja grałam w klasy, no teraz się nie da, więc moje dzieci już tego nie znają.

[mirek13]

Widzisz Nula, uniwersalizm tego wierszyka polega na tym, że każdy znajdzie własne dziecięce artefakty. Szara kredki Bambino, ja, patyk po takich lodach, ktoś rysunki postaci, kredą, ja trasę wyścigu, w szczelinie jest stara historyjka Donalda, która jeszcze pachnie i dziesięć groszy na bułkę z oranżadą. A w szczelinach... robale, glisty..., mmm...
A teraz wsz ystko nowe, zadeptane i szaro jest nawet w głowie.

[Elunia]

Mirku. Czytam i mówię sobie : to jest to. Kiedyś szłam sobie nadeptując na każdą płytkę chodnikową, tak żeby noga zmieściła się dokładnie w środku, albo co drugą, tak żeby wydłużyć pogląd i mogłam myśleć o szukaniu siebie w szarej otoczce. Teraz te chodniki z takich maleńkich płytek, takie równe i kolorowe, one mają lepiej, a ja nadal szara.
Super to ująłeś
kostka
be tonowa

nawet marzenia nie wykiełkują pomiędzy
No i się zamyśliłam.

[mirek13]

Boże, a to tylko głupie, połamane i chwiejące się płytki chodnikowe! Jakiż związek w mózgu mogą mieć tak trywialne, stare rzeczy z uwalnianiem dopaminy i serotoniny?
Dzięki.